Jelenia Góra. "Klimakterium i już" oblegane

Takiej frekwencji może pozazdrościć niejedna scena w Polsce. Tłumy odwiedziły wczoraj i odwiedzają dziś Teatr im. Norwida. Wszystko za sprawą warszawskiej "Rampy", która pokazuje czterokrotnie sztukę "Klimakterium i już" [na zdjęciu].

«Aktorki nie muszą się wcielać w postacie w wieku menopauzalnym, bo nimi są w rzeczywistości. Sztuka jest ilustracją problemów każdej z pań. Bohaterki "Klimakterium i... już" starają się wyjść ku przeciwnościom losu z potężną dawką dobrego humoru, co - sądząc po rekordach popularności wśród widzów - udaje się znakomicie. Zespół "Rampy" wystąpi jeszcze dziś o godz. 20.

Nie zabrakło przy tym rodzimego akcentu. Młodzież z warsztatów "Teatr i szkoła" - przebrana w wiktoriańskie kostiumy - zachęcała przed budynkiem "Teatru im. Norwida" do obejrzenia przygotowywanej właśnie przez zespół jeleniogórski sztuki familijnej "Scrooge. Opowieść wigilijna", opartej na prozie Dickensa. Sztukę, której premierę zapowiedziano na 6 XII, reżyseruje Henryk Adamek.»

"Bardzo tłoczno w Teatrze im. Norwida"
TAEJO
www.jelonka.com/23.10
Link do źródła 

24-11-2009

Elżbieta Jodłowska - "Klimakterium ... i już" (coś między kabaretem, musicalem a farsą) Bohaterkami musicalu są cztery kobiety w wieku "menopauzalnym". Wszystkie mają problemy, z którymi muszą się uporać. Pragniemy pokazać, że klimakterium jest wpisane w życie kobiety - mają je bohaterki występujące na scenie, ale także kobiety siedzące na widowni - miały, mają albo będą je miały. Jest to czas dla kobiety trudny, co wcale nie znaczy, ze beznadziejny. Ważna jest świadomość wspólnoty pewnych doświadczeń - kobiety siedzące na widowni dowiadują się, że ich dolegliwości nie są czymś wyjątkowym. Mimo iż menopauza dotyczy wszystkich kobiet, jest to temat wstydliwy, a co za tym idzie - starannie pomijany. Poprzez spektakl pragniemy zilustrować, w sposób zrozumiały, przystępny i humorystyczny, jak rożnymi sposobami można sobie z tym radzić. Jedne bohaterki chcą się poddać zastępczej terapii hormonalnej , inne boją się jej i wybierają ziołolecznictwo, jeszcze inne idą w kierunku jogi lub ćwiczeń gimnastycznych. Sztuka ma pokazywać owe różne zachowania, zawsze jednak w sposób humorystyczny - tym bardziej, że sam humor jest doskonałym lekarstwem (bez skutków ubocznych). Śmiejąc się łatwiej znosimy przeciwności losu. Aktorki nie boją się śmieszności, nie wstydzą się grać postaci w wieku średnim i starszym. To znane postacie medialne, potrafiące rozbawić i wzruszyć publiczność. Pokazują, że można być czynną i twórczą kobietą, bawić się i tańczyć do późnego wieku. Nikt, tak jak druga kobieta nie zrozumie cierpień, których doświadcza się w tym czasie. Stąd popularne "babskie" spotkania na których można porozmawiać na "wstydliwe" tematy, o których trudno rozmawiać z mężem czy dziećmi. Myślę, że problemy czasu klimakterium najlepiej charakteryzuje początkowy tekst, który kobiety "rapują" na początku przedstawienia. Spektakl ma za zadanie pokazać że każda kobieta ma na to wszystko swój dobry sposób. Najważniejsze by ten temat przestał być tematem tabu, by móc o tym rozmawiać. Ważne tematy nie muszą być przedstawione poważnie, dlatego tak ważny jest w spektaklu humor. Reżyseria: Cezary Domagała Kier. muz.: Janusz Bogacki Scenografia i kostiumy: Tatiana Kwiatkowska Choreografia: Tomasz Tworkowski Produkcja: Tomasz Heller

http://www.klimakterium.art.pl/

Weronika postanawia umrzeć

• Ekranizacja bestsellerowej powieści jednego z najbardziej uwielbianych pisarzy naszych czasów Paulo Coelho, autora takich książek jak „Alchemik”, „Podręcznik wojownika światła”, „Brida”, „Jedenaście minut”.
  

• Wydawać się by mogło, iż dwudziestoośmioletnia Weronika Deklava ma w życiu wszystko: urodę, dobrze płatną pracę i piękne mieszkanie w Nowym Jorku. Brakuje jej jednak najważniejszego: sensu życia. Dlatego pewnego wieczora, Weronika postanawia umrzeć. Dwa tygodnie później budzi się w szpitalu ze śpiączki. Okazuje się, że lekarzom udało się ją uratować po próbie samobójczej. Jednak serce Weroniki doznało nieodwracalnego uszczerbku i wkrótce przestanie bić. Mając przed sobą niewiele czasu, Weronika zaczyna patrzeć na świat jak nigdy wcześniej. Zmienia otaczający ją świat oraz siebie.
  

• Długo oczekiwana ekranizacja kultowej powieści Paula Coelho. Weronika (Sarah Michelle Gellar) jest młodą kobietą, która z pozoru wiedzie idealne życie. Jednak w jej własnych oczach wydaję się ono mdłe i wsystarcza to, by Weronika postanawiła się zabić. Kiedy odzyskuje przytomność w szpitalu psychiatrycznym, lekarze oznajmiają jej, że zostało jej zaledwie kilka dni życia. Paradoksalnie ta wiadomość budzi w niej głód poznania, wolę istnienia oraz emocje, jakich nigdy wcześniej nie doznała. Dzięki niej Weronika poznaje smak wolności.

nawka

Goło i wesoło

Najpierw oglądamy jak w magazynie tomaszowscy bezrobotni próbują rozbierać się (w sensie występować) w swoim gronie, potem oglądamy przesłuchanie w klubie “Eden” (przerobione na knajpę, jedyne kino w Tomaszowie), przed Bernardem właścicielem klubu. Wypada ono fatalnie. Następny jest występ przed tomaszowską publicznością, który wypada jeszcze gorzej. “Kierownik” naszych striptizerów wynajmuje byłą tancerkę Wandę, aby ich podszkoliła. Jesteśmy świadkami komicznych prób “baletowych”, na których Wanda uczy ich podstaw profesjonalnego striptizu. Przedstawienie kończy spektakularny finał, oglądamy “Napalonych Nosorożców”, którzy na scenie przed publicznością rozbierają się z taką swobodą, jakby robili to od urodzenia. A piękniejsza część widowni zadaje sobie pytanie “Ile dzisiaj zdejmą z siebie?!”...

Obsada:
Dorota Deląg (Wanda)
Henryk Gołębiewski (Żmuda)
Mirosław Zbrojewicz (Góra)
Tomasz Sapryk (Bugi)
Radosław Pazura (Gustaw)
Andrzej Andrzejewski (Norbert)
Paweł Królikowski (Kierownik)
Jacek Lenartowicz (Bernard)

Reżyseria:
Arkadiusz Jakubik, Jerzy Gudejko

Scenografia:
Wojciech Stefaniak

Choreografia:
Krzysztof Adamski

Opracowanie muzyczne:
Genetix sound & Music design

Produkcja:
Agencja Gudejko & Agencja OFF

oprac. organizator

Baczcie czasu hiobowego, baczcie czasu doświadczenia ...

http://www.voskresinnia.eu/752.html

...Muzyka w spektaklu to przeniesienie cerkiewnych śpiewów chóralnych na scenę. Aktorzy stanowią jak w dramacie antycznym chór, któremu przewodzi Przewodnik Chóru, Miron Dacko, autor muzyki i dyrygent. Śpiewom towarzyszy proste prymitywne gliniane i drewniane instrumentarium, a także blacha imitująca burzę, drewniane młotki czy rura w której przesypywany jest piasek.

Taka muzyka doskonale współgrała z postaciami, chórem, który stanowił jakby orszak żebraków zaproszony do domu przez szczodrego Hioba. Orszak ten staje się świadkiem dramatu Hioba, utraty majątku i śmierci dzieci. Później przeistacza się w chór płaczek, żałobników i w orszak odmieniony wiarą, który podaje receptę na dalsze życie: "...wiarę umacniaj i kaj się, i tylko tak oczyścisz duszę...". Muzykę wzmaga burza (arkusz blachy) i kurz spowodowany gwałtownymi ruchami płócien.

To prymitywne instrumentarium w połączeniu ze śpiewami wykonywanymi na głosy dały piorunujący efekt. Widzowie podczas spektakli zasłuchani, siedzieli w fotelach. Kiedy już minęły ostatnie sceny i ucichły brawa, nikt się nie ruszał. Oczyszczające katharsis dokonało się. To niezwykle rzadki widok w teatrach.

Na uwagę zasługują kostiumy i scenografia przygotowane pod okiem Ali Fedoryszyny. Proste tkaniny, workowy materiał powodował, że aktorzy grający w przedstawieniu stawali się orszakiem żebraków, a gdy zmienili strój na czarne czy czerwone szmaty, kostium stawał się częścią dramatycznej akcji dramatu, podkreślał grozę mordów i gwałtów, dodawał ekspresji żałobnikom opłakującym synów i córki Hioba. Scenografia to proste drabiny, które były gościnnym domem Hioba ze stołem nakrytym białym obrusem, a potem odartym z bogactw domostwem Hioba - żebraka. Stawały się także krzyżem, na którym zawisł Mesjasz i grotą objawienia, w której pojawiła się postać przypominająca Matkę Bożą.

Pozostałe sprzęty obecne na scenie to pień - siedzisko, misa do kąpieli, dzban, kosze na jedzenie, również proste dostosowane do scenografii i kostiumów. Całość wzbogacało światło. Nie tylko reflektory, ale także maleńkie ogarki i duże ilości zapalonych świec na finał - na "alleluja" w spektaklu. Światło takie współgrało z twarzami postaci, właściwie jednolitymi jasnymi maskami. Jedynie Hiob został wyróżniony złotym naznaczeniem na czole znamionującym jego bogactwo i powodzenie, a później piętno cierpienia.

Wszystko to w pewnym sensie podobne do teatru antycznego, ale również do tego co w światowym teatrze proponowali Peter Brooke czy Jerzy Grotowski (jedna z recenzji). Widz zetknął się z prostą materią teatru, z tym co go najpełniej tworzy czyli z aktorem, ruchem, głosem, a nade wszystko zbudowanymi prostymi i skromnymi środkami: nastrojami, napięciami dramatycznymi i muzyką - tym co w spektaklu muzykę stanowiło.

Spektakl podobał się publiczności; świadczą o tym i brawa na stojąco i to co się rzadko w teatrach zdarza, że po umilknięciu braw widz długo jeszcze przeżywa to co się zdarzyło na scenie. O znakomitym odbiorze spektaklu świadczą także znakomite recenzje. 

Marian Rybicki
Opiekun Kaliski

________________________________________________________________________________________

...Sobotę z poezją w Częstochowie podsumował na scenie teatru spektakl "Hiob". Przedstawienie według tekstu Karola Wojtyły, który powstał jako reakcja na tragedię września 1939 roku, zaprezentował Teatr Woskresinnia ze Lwowa. Spektakl miał wysmakowaną oprawę plastyczną i muzyczną, a został zagrany po polsku i ukraińsku, co uatrakcyjniło sztukę i zostało docenione przez publiczność.
Tadeusz Piersiak                                                                                                                                 (23-11-2003 GAZETA WYBORCZA)

________________________________________________________________________________________

"Hiob" Karola Wojtyły w Gdańsku

"Hiob" Teatru Voskresinnia ze Lwowa na IX Międzynarodowym Festiwalu Teatrów Plenerowych i Ulicznych Feta w Gdańsku. Pisze (KAI) w portalu Telewizji Polskiej.
Sztukę "Hiob" na motywach dramatu Karola Wojtyły zaprezentował w kościele św. Jana w Gdańsku lwowski teatr Woskresinnia. Spektakl odbył się 10 lipca wieczorem w ramach IX Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Plenerowych i Ulicznych Feta. Karol Wojtyła napisał sztukę w 1940 r. pod wpływem doświadczeń z września 1939 r.

- Mądry spektakl z pięknym przesłaniem - mówi o "Hiobie" Elwira Twardowska, dyrektor Fety - Pierwszy raz zobaczyłam go cztery lata temu. Weszłam na chwilę i nie potrafiłam wyjść. Byłam jak w zaczarowanym świecie. To piękny plastycznie spektakl, bardzo wysmakowany. Wielką rolę odgrywa tu charakterystyczny, ukraiński śpiew cerkiewny. 
Surowe mury świątyni nadały nowy, kolejny wyraz przesłaniu widowiska. Główną ideą spektaklu, przygotowanego przez Ukraińców, jest próba ukazania relacji między Bogiem a człowiekiem.
Woskresinnia przedstawia wizję początku świata i narodzin istoty ludzkiej. Scenografia, plastyka świateł, dymy, a nade wszystko śpiewy cerkiewne przenoszą w świat odległy i mistyczny, w którym jednak człowiek wciąż pozostaje niezmienny w swej naturze. 

Hiob Karola Wojtyły w Gdańsku"
(KAI)
www.tvp.pl/11.07.

produkcja: Francja gatunek: Komedia

data premiery: 2008-06-06 (Polska) , 2008-02-27 (Świat)

reżyseria Dany Boon scenariusz Alexandre Charlot , Franck Magnier (więcej...) zdjęcia Pierre Aïm muzyka Philippe Rombi czas trwania: 106 dystrybucja: Hagi

Galeria - Jeszcze dalej niż Północ

Geneviève Lemon	Nessie
Tungia Baker	Hira
Ian Mune	Reverend
Peter Dennett	Head Seaman
Te Whatanui Skipwith	Chief Nihe
Cliff Curtis	Mana
Pete Smith	Hone
Greg Johnson	Żeglarz
Stephen Hall	Żeglarz
Eddie Campbell	Żeglarz

zobacz więcej »

produkcja: Australia , Francja , Nowa Zelandia gatunek: Melodramat

data premiery: 1993-11-29 (Polska) , 1993-05-19 (Świat)

reżyseria Jane Campion scenariusz Jane Campion zdjęcia Stuart Dryburgh muzyka Michael Nyman czas trwania: 121 dyst.: Best Film

Jelenia Góra. "Testosteron" razy 200 u Norwida

13 maja Teatr im. Norwida zagra 200. spektakl "Testosteronu" [na zdjęciu] w reż. Małgorzaty Bogajewskiej.

Spektakl miał premierę 12 września 2003 roku. Wówczas w roli Stavrosa występował Tomasz Radecki. Po jego odejściu z Teatru Jeleniogórskiego, rolę głowy rodziny spełnia Jacek Paruszyński. Do zespołu dołączył też Jakub Giel, który wraz z Marcinem Tomczakiem grają Pana Młodego Kornela.

200 przedstawień zagrano głównie na Scenie Studyjnej, "Testosteron" oglądała także publiczność w Zielonej Górze, Bolesławcu, Polkowicach, Nowej Hucie i Krakowie. 200 przedstawień obejrzało blisko 17 tysięcy widzów, a wpływy z biletów wyniosły 294 tys. zł.

informacja własna
07-05-2007